ارزيابي افكار عمومي جامعه از عملكرد حوزه اقتصادي دولت

عبدالله ناصری فعال سیاسی اصلاح‌طلب یکی از مهم‌ترین موضوعاتی که کنشگران سیاسی و صاحبنظران رسانه و مطبوعات از آغاز شکل‌گیری دولت تدبیر و امید گوشزد می‌کردند این بود که دولت همزمان ...

پایگاه خبری تحلیلی آبشار نیوز :

abdolah naseri
عبدالله ناصری فعال سیاسی اصلاح‌طلب

یکی از مهم‌ترین موضوعاتی که کنشگران سیاسی و صاحبنظران رسانه و مطبوعات از آغاز شکل‌گیری دولت تدبیر و امید گوشزد می‌کردند این بود که دولت همزمان با تلاش‌های اجرایی، در عرصه رسانه‌ای نیز دست بالا را داشته باشد. با روی کار آمدن دولت تدبیر و امید بارقه امید بزرگی در کشور نمایان شد و این ارتقای سطح امید اقتضا می‌کرد تا دولت و دولتمردان با برنامه‌ای مدون و از پیش طراحی شده در برابر موج‌سازی‌ها و افکار‌سازی‌های رسانه‌ای رقیب، از رسانه ملی گرفته تا سایر نهادهای قدرتمند بایستند. کانون اصلی این واکنش حوزه سخنگویی دولت به همراه تیم رسانه‌ای‌اش بود.

دولت تدبیر و امید تمام تلاش خود را از آغاز بر موضوع مذاکرات هسته‌ای گذاشت. این موضوع بی‌تردید مهم‌ترین موضوع بود چرا که جامعه در عطش روز افزون از میان برداشته شدن تحریم‌ها بود. بنابراین برای آحاد جامعه مذاکرات هسته‌ای و پایان یافتن تحریم‌ها موضوعی مهم و اساسی تلقی می‌شد و این اهمیت از شخص اول کشور تا عموم مردم را در بر می‌گرفت. اتفاقا در همین نقطه بود که جریان رقیب برنامه‌ریزی قدرتمند رسانه‌ای خود را آغاز کرد و همراه با دولت که به طور ناخودآگاه همه‌چیز را به حوزه مذاکرات هسته‌ای گره زده بود، افکار عمومی را به این جهت سوق داد که با اتمام مذاکرات هسته‌ای و تعلیق تحریم‌ها همه مشکلات اقتصادی جامعه حل خواهد شد. نکته مهمی که کنشگران سیاسی و هوشمندان حوزه رسانه‌ای به دولت تذکر می‌دادند این بود که انتظارات و مطالبات انباشته شده و روز افزون شده جامعه توسط رسانه‌های رقیب را تعدیل کند و حوزه رسانه‌ای دولت همراه با روند مذاکرات هسته‌ای واقعیت پیچیده تحریم‌ها و مذاکرات هسته‌ای را به جامعه گوشزد کند؛ به عبارت دیگر باید این پیام منتقل می‌شد که امضای برجام به معنای حل تمامی مشکلات اقتصادی جامعه نخواهد بود. همینجا بود که اشتباه دولت آغاز شد. دولت در یک دام و بستر انفعال قرار گرفت اما رقیب زیرکانه و هوشمندانه توانست با وجود مخالفت با نفس برجام، سطح انتظارات افکار عمومی جامعه را بالا ببرد. در مقابل دولت غرق در روند مذاکرات بود و هیچ برنامه‌ای برای شکل‌دهی افکار عمومی نداشت. این روند ادامه پیدا کرد اما به مساله برجام ختم نشد.

بلافاصله بعد از اینکه همه حوزه‌های عمومی قدرت و جامعه به امضا رسیدن برجام را یک جشن بزرگ برای ملت قلمداد کردند، مسائل دیگری از جمله فیش‌های نجومی یا بحران‌های دیگر اقتصادی سرخط خبرهای جریان رسانه‌ای مخالف دولت قرار گرفت. مرحله دوم اشتباه رسانه‌ای دولت این بود که نتوانست واقعیت این بحران‌های اقتصادی از جمله فیش‌های حقوقی نامتعارف را به خوبی برای افکار عمومی بازگو کند. این مشکلات از دولت پیشین به جا مانده بود و البته دولت جدید هم بر همین اساس حرکت کرده بود. این به آن معنا نیست که اشتباهات دریافت‌کنندگان حقوق نامتعارف در دولت فعلی را بعضا از افکار عمومی پاک کنیم و بخواهیم همه را به حساب دولت پیشین بگذاریم بلکه باید این واقعیت بازگو می‌شد که پایه و بنیان آن در دولت قبل گذاشته شده است. برجام به طور مضاعف با بحران‌های اقتصادی کشور گره خورد. بعد از اعلام ادامه تحریم‌های داماتو جریان رسانه‌ای رقیب توانست بر مخالف‌سازی نسبت به دولت احساس توانمندی بیشتری کند که البته ارتباطی به برجام نداشت و تحریم‌هایی بود که از بیش از دو دهه گذشته شکل گرفته بود. امروز دولت با وجود دستاورد بزرگی که در قالب برجام داشته اما در دام بزرگی هم گرفتار شده است.

این دام نحوه ارزیابی افکار عمومی جامعه از عملکرد حوزه اقتصادی دولت است. راهکار برون رفت از این مساله کوتاه‌مدت نیست اما با تغییرات در سطوح مدیریت کلان و مدیریت‌های استانی و محلی می‌توان این امیدواری را در جامعه ایجاد کرد که دولت می‌خواهد اوضاع اقتصادی را سامان دهد و جامعه را از رکود شکل گرفته به درآورد؛ همانطور که در کاهش تورم توانست موفق باشد. این انفعالی است که دولت به آن گرفتار شده است. اگرچه نگارنده این سطور معتقد است رییس دولت آنچنان محبوبیتی دارد که بتواند دوره دوم نیز در انتخابات رقابت خوبی را شکل دهد اما این واقعیت را نباید نادیده گرفت که مردم ایران مردم تصمیم‌گیرنده در روزهای آخر هستند. با وجود اینکه میزان اثرگذاری نخبگان جامعه و شخصیت‌های کاریزما بر روند انتخابات زیاد است، سبد رای آقای روحانی متعلق به آحاد جامعه چند ده میلیونی صاحب رای است و کارنامه دولت بزرگ‌ترین مرجع تاثیرگذار بر آن. بنابراین دولت، قبل از هر گروه مرجع و هر شخصیت اثرگذار باید به دست خود از این انفعال خارج شود. معنای خروج از این انفعال این است که دولت روند اصلاح و تغییر در عرصه مدیریتی خود را فارغ از جوسازی‌های رقیب ادامه دهد. دولت باید بداند استانداران، فرمانداران و بخشداران منفعل و مدیران سطوح عالی و میانی که هنوز از دولت گذشته در مسند امور هستند، می‌توانند بر سرنوشت انتخابات اثر بگذارند. اینجا است که این پرسش اهمیت پیدا می‌کند که دولت چه زمانی می‌خواهد به خود بیاید؟

شما می توانید مطالب و تصاویر خود را به آدرس زیر ارسال فرمایید.
info@AbsharNews.com

 

کلیه حقوق محفوظ است، استفاده از مطالب با ذکر منبع بلامانع است
Copyright © 2013 AbsharNews. All rights reserved
طراحی وب سایت: wpskin